ساده رفتی
وافکار پیچیده ای
درذهن دلواپسم سرگردانند
مثل سرباز هایی که شب آخر
منتظرشنیدن محل اعزام خود
درپادگان می مانند
دلهره گلوی قلبم را می فشارد
و دورترین شهر
تصوّری غمگین وخیس
نقش بسته
برشیشه ی پنجره قطاری ست
که تو درآن همسفرم نیستی ...
عشق فرمانده ی بی رحمی که
برگه ی مرخصی را
درمقابل چشمانم پاره می کند
و من ندیده بان تو در
برجک خسته ی چشم انتظاری
لبریز از حرف هایی که برای گفتن نیست ...
# دنیا غلامی
برچسب:
نویسنده: دانیال محمدی