
سکوت زمزمه می کند
و باغی هم که با حضور تو
صدای پرنده هایش را می شنیده ام...
دست هایی دهان دلم را گرفته
آرام می نویسم دوستت دارم
تو بلند بخوان
انگار روی پل هوایی ایستاده ای
من خودم را ازاین طبقه هم پرت کنم
تا کلمه ها هستند
نفس می کشیم
ماهی ها با خودکشی نمی میرند
نگاه کن
سال هاست
کسی مرا نمی بیند
و دستکش هایم هنوز گرمند
دست هایم امّا نیست
اهمیتی ندارد
تو بلندبخوان
انگار روی پل هوایی ایستاده ای...
# دنیا غلامی
پ.ن:
برچسب:
نویسنده: دانیال محمدی