

عشق دواتی ست
پاشیده روی مزاری که
درآن استخوان هایی ست
همیشه عاشق
***
زنی زیرسقف دودی
بایک شاخه گل پرنده شد
پروانه ای نشست روی آینه
سلام ای آمده از دورهای دیر
هنوز هم چای و هل دوست می داری ؟
من که سال ها ست قهوه می خورم
تلخ
سرد...
# دنیا غلامی
برچسب:
نویسنده: دانیال محمدی