
تهران زنی بود با عینک دودی
و بارانی سیاه
که دست هایش
بعد از بدرقه ات در برف ناپدید شد
در ایستگاه ترافیکِ تنهایی ست
اشک ها که گفتند خداحافظ
بعضی کیفشان را
بعضی چترشان را
و بعضی ها جاکلیدی هایشان را
خیلی ها هم خودشان را جا گذاشتند
و رفتند...
# دنیا غلامی
پ.ن :
برچسب:
نویسنده: دانیال محمدی