
در ترک های گلدان
زنی فریادمی زندکه
چشم هایش
پرازبغض زندگیست ..
دست های زخمی ام
شعری می شود
رنگ بوته های زعفران شاین
طعم زرشک های تازه ی درخت شبر..
امروزمن وپنجره ها
برای خواب دیشب گریه کردیم
درجایی که
آوازقناری های لالش
گوش قفس هارا کر کرده است
درسرزمین آشناهای بیگانه ...
ذهن من پرازفریاد
گل هایی ست که زنده به گورشدند
درآستانه ی
فصل تکه تکه شدن جگرابرها
اندیشه ای سبزدراتاق رویاهایم
پروانه می شود
می چرخد
بال هایش پراستعاره های نارنجیست ...
من وشمع هاتقدیرمان یکیست
بااشک هامی میریم
متولدمی شویم ....
#دنیاغلامی
برچسب:
نویسنده: دانیال محمدی